Homerus, poeta Graecus antiquissimus cuius vita ipsa inter historiam et fabulam fere latet, in memoria posteritatis quasi fons totius poesis Europaeae constitit. De eius origine certum nihil traditum est, sed antiqui eum caecum vatem et cantorem vagum esse putaverunt, qui per oras Ioniae vel alibi carmina recitaret et memoriae mandaret. Ei tribuuntur maximae laudes epicae antiquitatis, quibus non solum bella, heroes, deos, sed etiam mores, iras, luctus, hospitium, gloriam, mortem, et fragilitatem humanae condicionis mirabili gravitate depinxit. In hymnorum quoque genere, quod cum aliis reliquiis epicis coniungitur, divina praesentia, ritus, origo cultuum, atque nexus inter homines et numina vividissime exprimuntur. Homerus virtutem et superbiam, pietatem et furorem, ordinem et casum ita composuit ut lectores etiam hodie in eis imaginem sui ipsorum inveniant; nam quaestiones de honore, identitate, bello, domo, et desiderio adhuc nobis familiares sunt. Eius stilus, simplex simul et sublimis, formulae, comparationes, et numerosae repetitiones ad memoriam et auditionem aptatae, fundamentum dedit toti traditioni litterarum occidentalium. Propter hoc Homerus non solum poeta antiquitatis est, sed etiam magister perpetuus, qui ostendit quomodo narratio humana sensum mundo dare possit. Eum maxime amabunt qui carmina vetera, mythos, historias heroicas, atque originem culturae litterariae intellegere cupiunt, sive studiosi sive lectores simpliciter curiosi.