Homerus, poeta antiquissimus Graeciae, de vita eius pauca certa tradita sunt, atque ipsa obscuritas quasi pars famae eius facta est; plerique eum inter saecula VIII et VII ante Christum natum collocant, cum carmina eius ex traditione recitatorum et cantorum orta esse videantur. Ei tribuuntur duo maxima monumenta poetica, quibus initia totius litterarum occidentalium illustrantur, atque per ea res belli, domus, deorum, et animi humani certamina summa arte composuit. In eius opere maxime eminet vis narrationis, gravitas personarum, et facultas simplicia ac divina simul ostendendi: ira, dolor, desiderium patriae, fides, dolus, patientia, et cupiditas gloriae ubique reperiuntur. Haec argumenta etiam hodie valent, quia lectores monent quomodo bellum vitam comminuat, quomodo identitas per pericula exploretur, et quomodo homo inter fatum et liberum consilium contendat. Homerus igitur non solum pater poetarum habetur, sed etiam magister imaginis heroicae et humanae fragilitatis; eius cantus per saecula aluerunt poetas, philosophos, historicos, atque omnes qui origines culturae Europaeae intellegere cupiunt. Praecipue placebit iis qui amant narrationes magnas, linguam gravem, figuras memorabiles, et meditationem de itinere vitae, domo, et honore.