Θέµατα σαν κι αυτά συνοδεύουν τον Μαν σε ολόκληρη τη συγγραφική του πορεία· κι έτσι, ο Τόνιο Κρέγκερ δεν είναι µόνο ένας λογοτεχνικός ήρωας, αλλά σχεδόν ένα είδωλο του ίδιου του δηµιουργού του, ένας καθρέφτης της δικής του διχασµένης ψυχής.
Αχ, ναι, η λογοτεχνία κουράζει, Λιζαβέτα! Οι άνθρωποι µπορεί, σας διαβεβαιώ, να σε περάσουν για χαζό, αν διαπιστώσουν πως αµφιβάλλεις για τα πράγµατα, πως δεν έχεις γνώµη – ενώ στην πραγµατικότητα η υπεροψία, η απόγνωση σ’ έκαναν έτσι… Αυτά σε ό,τι αφορά τη λεγόµενη “γνώση”. Σε ό,τι αφορά τις “λέξεις”, όµως, µήπως αυτό που πετυχαίνουν δεν είναι ακριβώς λύτρωση, αλλά πιο πολύ ένα πάγωµα, κάτι σαν να βάζεις το συναίσθηµα στον πάγο; Μιλάω σοβαρά· υπάρχει κάτι παγερά ψυχρό και εξοργιστικά αλαζονικό σ’ αυτή την πρόχειρη, επιφανειακή εκποίηση του συναισθήµατος διαµέσου της γλώσσας της λογοτεχνίας. Νιώθετε πως η καρδιά σας ξεχειλίζει από συναίσθηµα, νιώθετε ότι σας έχει συνεπάρει η συγκίνηση µιας γλυκιάς, µιας µεγαλειώδους εµπειρίας; Τίποτα πιο εύκολο!
Απόσπασμα από το βιβλίο
Ο Thomas Mann γεννήθηκε στο Λίμπεκ στις 6 Ιουνίου του 1875. Θα εγκαταλείψει τη γενέτειρά του μετά το θάνατο του πατέρα του και θα εγκατασταθεί με την οικογένειά του στο Μόναχο, όπου θα εργαστεί ως υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρεία και θα σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της πόλης, πριν αφιερωθεί στη συγγραφή. Με την άνοδο του χιτλερικού καθεστώτος θα αυτοεξοριστεί στην Ελβετία και στη συνέχεια θα καταφύγει στις Ηνωμένες Πολιτείες, απ’ όπου θα επιστρέψει το 1953 για να εγκατασταθεί και πάλι στην Ελβετία. Πέθανε τον Αύγουστο του 1955. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του είναι: Οι Μπούντενμπροκ (1901), Θάνατος στη Βενετία (1913), Το μαγικό βουνό (1924), Δόκτωρ Φάουστους (1947). Για το έργο του τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929.