Lux geniet van zijn baan als The Runner van de LSD (Luxemburgse Spionage Dienst), totdat hij Rostov ontmoet, een bankier die wil dat dit verhaal eindigt op pagina één. Rostov zit zo diep in de ellende dat hij zichzelf wel voor zijn kop kan schieten, maar zelfs zijn zelfmoord loopt niet zoals gepland. Lux biedt zijn hulp aan: "Verdrink jezelf lekker in de badkuip. Dan hoef ik al dat bloed en die paar hersenen van jou tenminste niet op te ruimen."
Lux en Rostov bundelen hun krachten. Lux heeft pit, spit en spirit, en Rostov ontketent met één hit een Mont Blanc van shit. Samen veroorzaken ze een achtbaan van rampen in en rond het vijfsterrenhotel Prestigio International in Genève. Hen plagen twee vragen: wat is er gebeurd met de President van de First Bank of Moscow, en wat zit er in het zakenkoffertje dat Rostov kwijt is?
Ronaldo vindt zichzelf "de grappigste schrijver uit de Nederlandse literare geschiedenis". De rest van het land lacht daar om, wat de stelling automatisch bevestigt. Na een lange traumatische ervaring in zijn jeugd (de zes jaar van de 1e klas van de lagere school, toen hij het alfabet moest leren), ontsnapte hij aan de werkelijkheid en stortte zich in de wereld van de fictie. Hij bestudeerde flauwe grappen in Orcsford (Engeland), zwarte humor in het Schwarzwald (Duitsland) en schuine moppen in Club Oh, La, Lá (Place Picardillas 69, Parijs, Frankrijk). Hij studeerde af in Tonterías en behaalde een licentie in Cachondeo aan de Universiteit van Málaga (Spanje).
Zijn romans en gedichten staan bol van zijn filosofie: lach elke dag, want niemand geeft literaire prijzen aan schrijvers die hun lezers aan het huilen maken (anders had hij dit boek wel op uienvellen geschreven). Hij woont overal en werkt nergens, want grappen verzinnen terwijl je in het zwembad dobbert, met een drankje in de ene hand en een hapje in de andere, "That ain't workin', that's the way you do it".