Hıristiyan geleneklerine, tabulara ve yasaklara yazdıklarıyla ve yaşam biçimiyle savaş açan ve hayatının yaklaşık otuz yılını hapishanede, on yılından fazlasını akıl hastanesinde geçiren Sade hakkında Octavio Paz’dan Simone de Beauvoir’a, Ronald Hayman’dan Jacques Lacan’a, Theodor W. Adorno ve Max Horkheimer’dan Angela Carter’a pek çok kişi yazmıştır. Edebiyat tarihinin en ayrıksı kalemlerinden biri olan Sade’ın bu üç öyküsünü Türk şiirinin en büyük şairlerinden Cemal Süreya’nın çevirisiyle okurlara sunuyoruz.
#dünyaklasikleri #fransızklasikleri #sadizm #aşk #ahlak #tabu #yasak
#içgüdü
DONATIEN ALPHONSE FRANÇOIS LE MARQUIS DE SADE, 1740’ta Paris’te doğdu. Roman yazarı, filozof ve siyasetçi olan Marquis de Sade önce bir Cizvit okulunda, ardından askerî okulda öğrenim gördü. Yedi Yıl Savaşları’nda süvari sınıfının komutanı olarak görev aldı. Eserlerinde ahlak kurallarını, yasaları ve dini ağır bir şekilde eleştirmiş; özgürlüğü, zevki, şehveti ve kimi zaman da toplumun ahlaksızlık olarak değerlendirdiği öğeleri savunmuştur. Sade yaşamının otuz yılını farklı hapishanelerde, on üç yılını ise akıl hastanesinde geçirdi. Yapıtlarının çoğunu tutuklu olduğu dönemde yazdı. 1814’te Charenton Akıl Hastanesi’nde öldü.
CEMAL SÜREYA, 1931’de Erzincan’da dünyaya geldi. Haydarpaşa Lisesi’nden sonra Ankara Üniversitesi’nde Maliye ve İktisat Bölümü’nü 1954 yılında bitirdi. İlk şiiri “Şarkısı-Beyaz” Mülkiye