On yıl…
Bir kadının sabırla beklediği, bir adamın ise sessizce kaybolduğu bir ömür.
Laçin, bir kapının açılmasını beklerken aslında kendi içindeki son umudu da gömdü. Beklemek, sevmekten daha ağır bir cezaya dönüştüğünde; kalbi dondu, duyguları keskinleşti ve geriye yalnızca suskun bir öfke kaldı.
Metehan geri döndüğünde ise hiçbir şey bıraktığı gibi değildi.
Ne ev…
Ne kadın…
Ne de geçmiş.
Aralarında artık sadece bir evlilik değil; kırılmış bir gurur, gömülmemiş bir aşk ve adı konulamayan bir savaş vardı.
Bir yatak bile ikiye bölünmüşken, kalpler nasıl aynı çatı altında atabilirdi?
Gerçek mi daha acıydı, yoksa şüphe mi?
Sevgi mi daha yıkıcıydı, yokluk mu?
Birbirlerini en iyi tanıyan iki yabancı,
aynı odada, iki ayrı cehennemi yaşamaya hazır.
Çünkü bazı hikâyelerde aşk, kurtarmaz…
**parçalar.**