“Bununla birlikte, şaşılacak yön şudur ki, sahneye adımımızı attığımız anda doğal yeteneğimizi yitirir ve yaratıcı bir çabayla oynayacağımız yerde, rolümüzün göz boyayıcı, gösterişli kesimlerine kaptırırız kendimizi. Bizi böyle oynamaya iten nedir? Yaratıyı seyirci topluluğu önünde gerçekleştirme koşulundan doğan yükümlülük. Sahnedeki sunuşta zorlama, basmakalıp gerçek dışılık gizlenemez; sözler ve hareketler bir yazar tarafından bize buyrulmuştur; dekor bir ressam tarafından hazırlanmıştır; sahneleme bir yönetmen tarafından tasarlanıp bitirilmiştir; bizler kendi bunalımımız içinde kıvranıp dururuz, öte yandan sahne korkusu, bayağı beğeni ile uydurma gelenekler de yaratıcı çabamızı engeller.
“Bütün bunlar oyuncuyu gösterişçiliğe, içtenliksiz oynamaya zorlar. Bizim oyunculuk anlayışımız -rolü yaşama sanatı- yürürlükte bulunan öteki oyunculuk ‘ilkeleri’ne bütün gücüyle baş kaldırmakta, karşı koymaktadır. Biz şu karşıt ilkeyi savunuyor ve diyoruz ki, hangi biçimde olursa olsun, yaratıcılıkta baş etmen, insan ruhunun yaşamıdır, oyuncu ile rolünün ortaklaşa duyguları ve bilinçaltı yaratmadır…”
Tam adı, Konstantin Sergeyeviç Alekseyev Stanislavski. 1863 doğumlu Rus tiyatro oyuncusu ve yönetmen. 1877’de amatör olarak oyunculuğa başladı. F.P. Komisarjevski’nin yönetimi altında vodviller, operetler, dramlar ve komedilerde oynadı. 1898 yılında Vladimir İvanoviç Nemiroviç-Dançenko’yla birlikte Moskova Sanat Topluluğu’nu kurdu. Çehov’un yapıtlarını sahneleyerek büyük ün kazandı. Psiko-realist oyunculuk kavramını ortaya atan ilk kişidir.