Johann Wolfgang von Goethe estis unu el la plej grandaj figuroj de la germana kaj eŭropa literaturo, naskita en Frankfurto ĉe Majno en 1749 kaj mortinta en Vajmaro en 1832. Li studis juron, sed lia vera voco rapide montriĝis en la poezio, la dramo, la romano kaj la scienca pensado, kaj dum sia longa vivo li fariĝis centra voĉo de la kultura movado konata kiel Sturm und Drang kaj poste de la klasika epoko de Vajmaro. Lia verkaro ampleksas lirikon, teatraĵojn, romanojn kaj eseojn, kaj li famiĝis pro sia kapablo unuigi pasion kun formo, individuan sperton kun filozofia profundo. Inter liaj plej gravaj atingoj troviĝas liaj dramoj, kiuj esploras homan liberecon kaj respondecon, liaj poemoj, kiuj kunfandas naturon, senton kaj intelektan serĉadon, kaj liaj prozaj verkoj, kiuj prezentas la internajn konfliktojn de moderna homo. La ĉefaj temoj de Goethe estas la serĉado de memkompreno, la tensio inter deziro kaj devo, la forto de naturo, la evoluo de la animo kaj la bezono de konstanta lernado; tiuj ideoj restas tre aktualaj hodiaŭ, ĉar ili parolas al legantoj, kiuj ankoraŭ luktas por trovi ekvilibron inter persona libero kaj sociaj atendoj. Lia signifo por la hodiaŭa mondo kuŝas en lia profunda kompreno de la homa kondiĉo kaj en lia kredo, ke kulturo, scio kaj interna kresko povas vastigi la horizontojn de la individuo. Legantoj, kiuj ŝatas pensigan literaturon, psikologian profundon, klasikan belecon kaj verkojn kiuj invitas al memreflekto, aparte ĝuos legi Goethe-on.