Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832) estis unu el la plej grandaj figuroj de la germana kaj eŭropa literaturo, naskiĝinta en Frankfurto ĉe Majno kaj formita de vasta edukado, jurstudoj, vojaĝoj kaj intensa intelekta vivo en Vajmaro. Li ekstaris kiel centra voĉo de la movado Sturm und Drang, poste fariĝis ĉefa reprezentanto de la klasika idealo en Vajmaro, kaj dum sia longa vivo verkis poezion, dramojn, romanojn, eseojn kaj sciencajn studojn. Inter liaj plej gravaj atingoj troviĝas la profunda renovigo de la germana dramo kaj la liriko, la psikologia riĉeco de liaj romanoj kaj la humanisma amplekso de lia pensemo; lia verko pri Ifigenio montras aparte klaran strebon al morala noblo, interna libereco kaj repaciĝo inter racio kaj sento. La centraj temoj en lia verkaro — la serĉo pri memkompreno, la konflikto inter deziro kaj devo, la formado de la individuo, kaj la dialogo inter naturo, arto kaj scio — restas tre aktualaj hodiaŭ, ĉar ili tuŝas demandojn pri identeco, etiko kaj la loko de la homo en ŝanĝiĝanta mondo. Goethe restas grava ne nur kiel nacia aŭtoritatulo, sed kiel universala verkisto, kies verkoj montras kiel kulturo povas helpi nin vivi pli profunde, penseme kaj respondece. Liaj tekstoj aparte plaĉos al legantoj, kiuj ŝatas klasikajn verkojn kun filozofia profundo, psikologia nuanco kaj daŭra homa graveco.