Johann Wolfgang von Goethe, naskita en 1749 en Frankfurto ĉe Majno, estis unu el la plej grandaj figuroj de la germana kaj eŭropa literaturo, kies vivo ampleksis poezion, dramon, romanon, sciencajn esplorojn kaj ŝtatan servadon. Post studoj pri juro li fariĝis centra voĉo de la movado Sturm und Drang, poste evoluis al klasika verkisto de Vajmaro kaj pasigis multajn jarojn en la kortego de la duklando, samtempe verkante kaj observante la mondon kun rara intelekta amplekso. Lia verkaro distingas sin per profunda psikologia kompreno, serĉo pri memformiĝo, konflikto inter deziro kaj devo, kaj konstanta dialogo inter individuo kaj socio. Li majstre traktis la sorton de junula pasio, la limojn de homa scio, la potencon de amo, la moralan respondecon de la homo kaj la bezonon trovi harmonion inter interno kaj ekstero. Lia poezio, dramo kaj prozo influis generaciojn de verkistoj tra Eŭropo kaj ankoraŭ hodiaŭ parolas al legantoj, kiuj frontas identecan serĉadon, sociajn premojn kaj la demandon kiel vivi plene kaj respondece. Goethe restas simbolo de la moderna, multflanka intelektulo, kies verkaro ankoraŭ inspiras pro sia homa profundo, estetika klareco kaj spirita amplekso. Liajn tekstojn aparte ĝuos legantoj, kiuj amas klasikajn verkojn kun filozofia tavolo, emocia intenseco kaj daŭra aktualeco.