Ivan Sergejeviĉ Turgenjev estis unu el la plej rafinitaj kaj sentemaj voĉoj de la rusa literaturo de la 19-a jarcento, naskita en nobela familio kaj formita inter la rusa kamparo, universitataj studoj, kaj longa vivo dividita inter Rusio kaj Okcidenta Eŭropo. Lia persona sperto de sociaj ŝanĝiĝoj, precipe la malkresko de la malnova bienula mondo kaj la kresko de novaj ideoj, profunde influis lian verkadon. Li famiĝis kiel majstro de la romano kaj la novelo, kun aparta kapablo kapti psikologiajn nuancojn, silentajn konfliktojn kaj la delikatan doloron de homaj rilatoj. Liaj plej gravaj verkoj prezentas junularan idealismon, seniluziiĝon, la streĉon inter tradicio kaj progreso, kaj la tragedian malfacilecon vivi laŭ siaj konvinkoj en ŝanĝiĝanta socio. Lia prozo estas konata pro klareco, eleganta stilo kaj profunda homa kompato, kio faras ĝin ankoraŭ tre alirebla kaj rimarkinde moderna. Hodiaŭ Turgenjev restas grava ĉar li montras kiel politikaj kaj sociaj transformoj eniras la privatan vivon, kiel generacioj miskomprenas unu la alian, kaj kiel silenta sentiveco povas esti same potenca kiel granda ago. Lia heredaĵo vivas en la psikologia realismo de posta eŭropa kaj rusa literaturo, kaj liaj verkoj plu allogas legantojn, kiuj ŝatas subtilajn karakterstudojn, melankolian belecon kaj pripensadon pri la homa animo. Precipe ĝuos lin legantoj, kiuj aprezas elegantan prozon, profundajn sentojn kaj literaturon, kiu restas trankvila ekstere sed tre intensa interne.