Homerus, poeta Graecus antiquissimus et quasi fons totius litteraturae Europaeae, in obscura antiquitate natus esse traditur, cum de patria, tempore, atque etiam ipsa persona eius inter eruditos diu disputatum sit; tamen, sive unus fuit sive nomen sub quo complures cantores veteres continebantur, certum est eum in memoria posteritatis eminere ut auctor maximus carminum epicorum. Traditione celebratur caecus fuisse et per oras Graecas cantus heroicos recitasse, dum res de diis, bellis, honoribus, ira, luctu, et reditu in versum redigeret. Inter opera eius praecipua numerantur duo magna poemata epica, quibus non solum res bellorum veterum, sed etiam ingenium humanum in summa luce ponitur. Eius ars narrandi, gravitas sermonis, imagines vividae, atque solertia in describendis animorum motibus eum inter poetas omnes singularem reddiderunt. Themata quae tractat—gloria et fragilitas, fatum et libertas, amicitia et inimicitia, domus desiderium, pretium violentiae—hodie quoque valde pertinent, quia eadem de conditione humana nos monent quae antiquis temporibus movebant. Homerus igitur non modo pater poesis epicae habetur, sed etiam testis aeternus de virtute et miseria hominum; eius leguntur carmina ab iis qui originem culturae occidentalis intellegere volunt, ab amatoribus historiae et mythologiae, atque ab omnibus qui linguam gravem et imaginem animi perpetuam diligunt.