Dit boek volgt een meerlagig pad: van archiefnotities en biografische sporen tot iconografische analyses, en vandaar verder naar anagrammen en numerieke associaties. Caterina’s omstreden afkomst, de hypothesen over de “verloren jaren”, brieven die reiken tot het Mamlukse hof, de Gouden Hoorn-brug die aan sultan Bayezid II werd voorgesteld; de optica van Ibn al-Haytham en de mechanische verbeeldingskracht van al-Jazarī… alles wordt opnieuw doordacht rondom een figuur die zich terugtrekt terwijl hij juist verbindingen smeedt. Leesvoorstellen zoals “Islamano” en “Āl-i Osman” worden niet gepresenteerd als oordelen, maar als uitnodigingen om nauwkeuriger te kijken.
De auteur trekt bewust een lijn tussen bewijs en interpretatie: niet om de klassieke kunsthistorische literatuur te verwerpen, maar om er een nieuwe blik naast te plaatsen. Geen sensationeel label en geen gesloten oordeel… maar een aandachtige lezing, een geduldig vergelijken en een lens die zich opent voor de uiteenlopende mogelijkheden van contact tussen Oost en West.
Voor liefhebbers van kunstgeschiedenis, iconografie en theologie, en voor degenen die geïnteresseerd zijn in de raakvlakken tussen de Renaissance en het wetenschappelijke erfgoed van de islam, vormt dit boek een open kaart voor discussie. Die beroemde glimlach in het schilderij kan dit keer niet alleen een gezicht aanduiden, maar ook een strategie, een poging tot verzoening en een aanwijzing voor andere mogelijkheden.