About this ebook
Cahit Sıtkı Tarancı'nın, bu dizelerle başlayan "Otuz Beş Yaş" şiiri, Türk edebiyatının kült şiirleri arasındadır. Bir başka şiir ustamızın, Behçet Necatigil'in deyişiyle: "Şiirlerinde yaşamanın ve aşkın güzelliğini öven, ölümün üstünlüğünü vurgulayan, Türkçe'yi bütün tatlılık ve anlatım gücüyle şiire geçiren Cahit Sıtkı Tarancı, döneminin en çok okunan şairlerinden biri olmuş, hiçbir akıma bağlanmadan kendine özgü bir şiir geliştirmiştir. Şiirle ilgili bir soruya verdiği yanıt da bu doğrultudadır: 'Şiirle hayat arasındaki sıkı ilişkiye inandığım içindir ki, şiiri hiçbir zaman bir düşüncenin kanıtlanması (...) olarak düşünmedim. Şiirin yapısının gerektirdiği bu bağımsızlık, şairlerin özgürlük aşkıyla da açıklanabilir. Bunun için, baskı rejimlerinde ilk isyan bayrağını açanların daima şairler olduğuna şaşmamak gerekir.'" Tarancı'nın bütün şiirlerini, değerli eleştirmen Asım Bezirci'nin titiz derlemesiyle sunuyoruz.
Ratings and reviews
- Flag inappropriate
- Flag inappropriate
About the author
Diyarbakır doğumlu Cahit Sıtkı Tarancı tüccar bir ailenin oğludur. Orta öğrenimini Kadıköy Fransız Saint Joseph Lisesi’nde ve lise öğrenimini Galatasaray Lisesi’nde yapan Tarancı, Fransızcayı çok iyi öğrenerek Baudelaire, Rimbaud, Mallarme gibi ünlü fransız şairlerini özümsemiştir. Lise yıllarında şiir yazmaya başlamıştır ve ilk şiirleri Galatasaray Lisesi’nin “Akademi” isimli dergisinde ve Servet-i Fünun dergisinde yayımlanmıştır.
“Muhit” ve “Servet-i Fünun/Uyanış” dergilerinde yayımlanan ilk şiirlerini 1933 yılında yayımlanan Ömrümde Sükut adlı kitapta toplamıştır. Otuz Beş Yaş şiirinin, 1946’da, Cumhuriyet Halk Partisi’nin düzenlediği, yarışmada birincilik kazanmasıyla ününü pekiştirmiş ve Cumhuriyet Dönemi’nin önemli şairleri arasına girmiştir.
Fransız şairlerini özümseyen Tarancı, sanat için sanat ilkesine bağlı kalmış, şiiri kelimelerle güzel şekiller kurma sanatı olarak betimlemiştir. Vezin ve kafiyeden kopmamış; ama ölçülü veya serbest, her türlü şiirin güzel olabileceği inancını taşımıştır. Açık ve sade bir üslup kullanmıştır. Uzak çağrışımlara ve hayal oyunlarına pek itibar etmemiştir.
1957’de yayımlanan “Sonrası" adlı eserde, kitaplarına almadığı şiirler ile şiir çevirileri toplanmıştır.
