Τρωάδες
,
Εκάβη, Ελένη) περιστρέφονται γύρω από αιχμάλωτες γυναικείες μορφές, με επίκεντρο την Εκάβη και την Ελένη. Στις δύο πρώτες τραγωδίες, συμπαρατάσσονται όλες οι Τρωάδες σύσσωμες με κορυφαία την Εκάβη και, από την άλλη, στέκει ολομόναχη, παρούσα ή απούσα, αιχμάλωτη των Αχαιών ή των Αιγύπτιων, η Ελένη. Η επιλογή της ευριπίδειας
Ελένης
, με την ανατρεπτική παραλλαγή του μύθου, προκρίθηκε ως σκηνική πράξη που ακροβατεί διακριτικά ανάμεσα σε κωμικά και δραματικά στοιχεία, οδηγώντας οπωσδήποτε σε αποφόρτιση του ζοφερού κλίματος της τρωικής καταστροφής που διαποτίζει τις άλλες δύο τραγωδίες.
Εν τέλει η ξανθή ηρωίδα, στο συγκεκριμένο έργο αυτονομείται με σεμνότητα στον δικό της μύθο και δεν έχει σχέση με την προκλητική Σπαρτιάτισσα των
Τρωάδων
ούτε, βέβαια, το αισιόδοξο τέλος της
Ελένης
προοιωνίζεται ότι κάπου στο Άργος καραδοκεί ο κυκλοδίωκτος εκδικητής, ο
Ορέστης
. Η Μικρασιατική Kαταστροφή της Τροίας, με τους αιώνες αλλάζει ονόματα κατά μήκος της ακτής καταλήγοντας στις μέρες μας στη σφαγή της Γάζας.
Μετά τις τριλογίες: «Θηβαϊκός κύκλος» (Σοφοκλής:
Ο Οιδίποδας Τύραννος
,
Ο Οιδίποδας στον Κολωνό
,
Αντιγόνη
) και «Τρεις εκδοχές της Ηλέκτρας» (Αισχύλος:
Χοηφόρες
, Σοφοκλής:
Ηλέκτρα
, Ευριπίδης:
Ηλέκτρα
), ο ποιητής Δημήτρης Καλοκύρης συνεχίζει τις τριαδικές προσεγγίσεις στον αρχαίο ποιητικό λόγο, τη φορά αυτή συνδέοντας τρεις ευριπίδειες τραγωδίες που κατ άγονται από τον Tρωικό Πόλεμο.
Ο Ευρυπίδης καταγόταν από τον Αθηναϊκό δήμο της Φλύας. Παρακολούθησε τις διδασκαλίες του Αναξαγόρα, του Πρόδικου και του Πρωταγόρα, και συνδέθηκε φιλικά με τον Σωκράτη. Για πρώτη φορά πήρε μέρος σε δραματικό αγώνα το 455 π.Χ., και από τότε δίδασκε τακτικά μέχρι τον θάνατό του. Άνθρωπος μάλλον εσωστρεφής και αυστηρός, δεν ευτύχησε στην προσωπική ζωή του. Κατά τα τελευταία χρόνια του εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία, προσκαλεσμένος από τον βασιλιά Αρχέλαο, και εκεί πέθανε.Στο έργο του αντικατοπτρίζεται το κλίμα της εποχής, με την έντονη επίδραση της σοφιστικής, την αμφισβήτηση και την αναζήτηση των θείων και των ανθρώπινων. Ο Ευριπίδης, ο από σκηνής φιλόσοφος, απεικόνισε την τραγικότητα των εσωτερικών συγκρούσεων και απέδωσε μοναδικά την ποικιλία των ψυχικών παθών και τις διακυμάνσεις της συνείδησης. Οι νεωτερισμοί του, στη μορφή των έργων του και στις ιδέες που εξέφρασε, τον έκαναν συχνά στόχο επιθέσεων. Σώζονται δεκαεννέα δράματά του πλήρη και πολλά άλλα αποσπασματικά.
Ο Δημήτρης Καλοκύρης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1948. Σπούδασε Φιλολογία στο A.Π.Θ.
Γράφει και σχεδιάζει βιβλία. Μετέφρασε Μπόρχες, Λουκιανό, Πρεβέρ, Λόρκα (για το Εθνικό Θέατρο) κ.ά. Ίδρυσε και διηύθυνε το λογοτεχνικό περιοδικό και τις εκδόσεις Tραμ στη Θεσσαλονίκη (1971-79), το περιοδικό Xάρτης στην Αθήνα (1982-87), διατέλεσε διευθυντής του περιοδικού Tο Tέταρτο (1985-87) και από το 2019 εκδίδει το ηλεκτρονικό περιοδικό www.hartismag.gr. Τιμήθηκε με το Kρατικό Βραβείο Διηγήματος (1996 και 2002) και με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του (2014).
Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί το βιβλίο του Μπεθ. Ένα κυλιόμενο αρχείο για τον Μπόρχες (2016) και, σε μετάφρασή του, τα Ποιήματα (2014), το Άτλας (σε συνεργασία με τον Α. Κυριακίδη· 2021) και το Πυρετός του Μπουένος Άιρες και άλλα νεανικά ποιήματα (2022) του Χόρχε Λουίς Μπόρχες· επίσης, το 2020 εκδόθηκε, σε απόδοσή του, ο Θηβαϊκός κύκλος του Σοφοκλή (Ο Οιδίποδας τύραννος, Ο Οιδίποδας στον Κολωνό, Αντιγόνη), το 2022 οι Τρεις εκδοχές της Ηλέκτρας (Αισχύλος: Χοηφόρες, Σοφοκλής: Ηλέκτρα, Ευριπίδης: Ηλέκτρα) και το 2025 ο Τρωικός κύκλος του Ευριπίδη (Τρωάδες, Εκάβη, Ελένη).