Gafil ve inkarcıların açık olan hak karşısındaki körlüğü, bâtıl ve yanlışa yardım etmekteki ısrarları, cehaleti süsleyip püslemeleri, âdet ve göreneklerden bir parça uzaklaşıp ilmin gerektirdiği şekilde amel etmek ve ALLAH Teâlâ’nın kullarından istediği nefis tezkiyesi ve kalb ıslahı işine yönelmek gayretini gösteren kimseleri laf kalabalığıyla suçlu gibi göstermeye çalışmaları benim dilimdeki düğümü çözdü ve bana konuşma (ve yazma) sorumluluğunu yükledi. Bu sorumluluğu duymanın sonucu olarak başlattığım bu çalışmayla, her şeyden önce, hepsini değerlendirme imkânı bulamadığım ömrümün hiç olmazsa bir kısmını zayi olmaktan kurtarmak ve Şeriat sahibinin (Peygamber (sa)’in) “Kıyâmet gününde azabı en şiddetli olanlar, ALLAHın kendilerine verdiği ilimden faydalanmayı nasip etmediği kimselerdir.” (Taberani, Beyhaki) sözüyle kasdettiği güruha dahil olmaktan kurtulmak istedim.Bu maksatlarla ele aldığım kitabı dört kısma ayırdım. Bunlar ibadetler, adetler, helak edici şeyler, ve kurtarıcı amellerdir. Bunlardan önce de ilimden bahsettim. Çünkü ilim son derece önemlidir. İlim bahsinde, ALLAH Teâlâ’nın peygamberi vasıtasıyla kullarına tahsil etmelerini emrettiği ilmi açıkladım ve onu zararlı olan ilimlerden ayırdım. Bu sebeple RasûlULLAH (sa) birincisi için “İlim her müslümana farzdır” (İbni Mâce), ikincisi için ise, “Fayda vermeyen ilimden ALLAH’a sığınıyoruz” (İbni Mâce) buyurmuştur.
Fakat ne yazık ki, zamanın insanları, doğru olan istikametten sapınca, hakiki ışık yerine serabın parıltısına aldanmış ve özü bırakıp kabukla meşgul olmuşlardır.
İmam-ı Gazali